سالی
       نوروز
  بی چلچله بی بنفشه می آید،
  بی جنبش ِ سرد ِ برگ ِنارنج بر آب
  بی گردش ِ مُرغانه ی ِ رنگین بر آینه.
  .
  .
  .
  دروازه های ِ بسته
                       به ناگاه
                                فراز خواهد شد
  دستان ِ اشتیاق
                  از دریچه ها درازخواهد شد
  لبان ِ فراموشی
                   به خنده باز خواهد شد 
  و بهار
         در معبری از غریو
  تا شهر ِ خسته
                  پیش بازخواهد شد.
 
  سالی
       آری
  بی گاهان
  نوروز
          چنین
                آغاز خواهد شد.
                           
                                احمدشاملو

 


 

نوشته شده توسط ج .عجم در سه شنبه هفتم فروردین 1386 ساعت 0:37 موضوع دردانه های سخن | لینک ثابت